عیدتون مبارک ...

این تصویری که میبینید٬ کارت تبریک برای عید غدیر هست٬ که برای یک شرکت طراحی کردم.

تقدیم به پیمان جون و بقیه دوستهای گلم

  نوشته:مریم

سلام

الان موقع امتحانهای پیمان هست٬درسهاشم سخته٬ همتون براش دعا کنید که با نمره های خوب قبول بشه

البته اگه با نمره ناپلئونی10 هم قبول شد مهم نیست.همین قدر که روفوزه نشه کافیه...

انشالله که با موفقیت امتحانهاش تموم بشه. 

 نوشته:مریم                                       

بچه که بودم آدامس خیلی دوست داشتم٬ البته هنوزم همون جوریم.

خیلی کوچیک بودم و از خوردن آدامس محروم(این بزرگترهارو که میشناسید)

گاهی وقتا یواشکی میخوردم و همیشه برام سوال بود که چرا هر چی آدامسمو میخورم

تموم نمیشه(از بس بهم آدامس نداده بودن ٬ناشی بودم). یه بار از صبح جوئیدمش بازم تمو

نشد ٬طوری که خسته شدم و به این نتیجه رسیدم که قورتش بدم و از دستش راحت بشم٬

ولی زیاد خوشایند نبود.

خوب حالا که آدامس رو قورت داده بودم و کلی از جویدنش لذت برده بودم از مامانم پرسیدم که

چرا هر چی آدامس رو میخوری تموم نمیشه شما هم آخرش قورتش میدین؟

مامانم :نه!، نباید قورت بدی باید بندازی دور

الان که دختر دائیم رو میبینم (که 3 سالشه) و چه ولعی برای خوردن آدامس داره یاد خودم میوفتم.  

هر موقع میاد خونمون میدونه من آدامس دارم و مامانشم  هم که نیست دعواش کنه اولین چیزی که

میاد تو اتاقم و میگه:مریم جووووووووون آدامس داری؟(البته تو شرایط عادی مریم هستم).

یه بار جلوی مامانش بهم گفت آدامس میخوام ٬مامانشم گفت:نه به هیچ وجه

یه کم که گذشت دیدم هی چشم و ابرو بالا میندازه که برم بهش آدامس بدم ،منم خندم گرفته بود،

هم میخواستم بهش بدم و هم نمیشد .

گفتم نه مامانت اجازه نمیده٬گفت: تو بده یواشکی میخورم .   

نوشته: مریم

 سلام

من ترجیح میدم اول یه توضیح کوچولوئی در مورد خودم بدم و پا برهنه نپرم وسط وب لاگ پیمان عزیز.

23 سالمه اهل مشهد هستم و ام اس دارم.

از اون جائی که پیمان کلی اسرار و خواهش و تمنا کرد که من آپ کنم و من  به دلایلی قبول نکردم و پیمان گریه کرد

و بعدشم دعوامون شد و کار به گیس کشی و ناخن کشیدن رسید نتیجه این شد که من کوتاه اومدم و گفتم

 هر چی اون بگه .البته من دوست دارم تو وب لاگ پیمان بنویسم چون مال اون هست.

خلاصه تعارف اومد نیومد داره همین روزاست که پیمان از کرده خویش پشیمان میشه ...

ای ساربان آهسته ران کارام جانم می رود
آن دل که با خود داشتم با دلستنانم می رود

من مانده ام مهجور از او  ديوانه و رنجور از او
گويی که تيغی دور از او بر استخوانم می رود

او می رود دامن کشان من رنج تنهايی چشان
ديگر نپرس از من نشان  کز جان نشانم می رود
 

محمل بدار ای ساربان تندی مکن با کاروان
کز عشق آن سرو روان گويی روانم می رود

سانی عزیز:

راستش وقتی وب لاگت و باز کردم و تیترش رو خوندم حسابی شوکه شدم . آخه هر روز فقط به این امید که خبر سلامتی امیر رو نوشته باشی میومدم ولی اون روز ....

راستش خیلی نوشتم و دوباره پاک کردم آخه نمی دونم چی بگم هر چی می نویسم همش می شه حرفای خودت.

صبور باش و استوار چون دیگه امیر رنجی نداره و مطمئنم تو هم راضی نبودی که زنده بودن اون به گرونی رنج و ناراحتیش باشه. غم از دست دادن امیر واسه همه ما سنگین بود. بهت تسلیت می گم و امیدوارم که بتونی مثل همیشه از پس این بحران هم بر بیای. البته می دونم خیلی سخته ولی تو می تونی    ان شالله

دوست دارم و برات آرزوی طول عمر با عزت می کنم.

و در آخر: ما رو در غم خودت شریک بدون